आमचे कोंबडीपुराण

परवा सकाळी पहील्यांदाच कोंबड्याची बांग ऐकून मला जाग आली. गावी हा नैसर्गिक अलार्म असल्यावर घड्याळात गजर लावण्याची तशी गरज नसते. पूर्वी तर लोक सूर्याच्या स्थानावरुन अचूक वेळ सांगत असत. आता मात्र आपण संपूर्णपणे घड्याळावर अवलंबून असतो. त्याचे कारणही तसेच आहे. कारण हल्लीचे कोंबडेही आळशी झाले आहेत. रोज ठरावीक वेळेवर आरवले तर ठिक अन्यथा कामाच्या ठिकाणी बॉस कोंबड्यासारखी मान मुरगटायला कमी करणार नाही हे ठरलेले !

तर सांगण्याचा मुद्दा असा की चार दिवसांपूर्वी मी एक कोंबडा कोंबडीची जोडी आणली होती घरी हौस म्हणून पाळायला. ऐन श्रावण महीन्यातच आणली कारण इतर महीन्यात आणली तर पाळणे होत नाही...तसा बऱ्याच वेळा प्रयोग करुन पाहीला पण पाळण्यासाठी आणलेल्या बऱ्याच कोंबड्या माझ्या पोटातच गेल्या....म्हणूनच निगरगट्ट होऊन श्रावण महीना निवडला...!!! किमान एक महीना तरी पाळता येतील...

पण परवा एक मोठा चमत्कारच घडला. कोंबडा कोंबडीला खुराड्यातून बाहेर सोडण्यासाठी गेलो आणि काय आश्चर्य..!!!
खुराड्यात चक्क सोन्याचे अंडे...!!! मला फ्लॅशबॅकमध्ये 'सोन्याचे अंडे देणाऱ्या कोंबडी'ची गोष्ट आठवली.

मी ताबडतोब माझ्या बायकोला आणि मुलांना ती गोष्ट सांगीतली. सगळ्यांनी आश्चर्याने तोंडात बोटे घातली. आता काय करावे, कुणाला सांगावे अशा विचारांत असतानाच मी जरा सावध पवित्रा घेण्याचे ठरविले. माझ्या बायकोने वेळ न दवडता लगेचच 'सोनी' असे नामकरण करुन टाकले त्या कोंबडीचे.

"ही गोष्ट बाहेर कुणालाही कळू देऊ नका."-मी घरातल्याघरात फर्मान काढले.

पण काय करणार...बायकोच ती !
किमान शेजारी तरी सांगीतल्याशिवाय थोडेच चैन पडणार होते...

बायकोने काही स्पष्ट सांगीतले नाही पण "आमच्याकडे की नाही भारी वस्तू आहे..." असा क्लू मात्र दिला शेजारच्या काकींना..

एव्हाना मात्र अख्ख्या वाडीत पसरले की आमच्याकडे काहीतरी भारी वस्तू आहे म्हणून. कुठल्या ना कुठल्या निमित्ताने बायका घरी येऊ लागल्या आणि शंकेने घरात ढुंडाळू लागल्या कुठे काही भारी दिसतेय का ते. पण माझी बायकोही त्या आल्यावर कोंबडीकडे सारखी टक लावतच त्यांच्याशी बोलत होती...त्यामुळे त्या बायकांनी ओळखलेच...!!!

"काय गं कोंबडी भारीच दिसतेय...कधी आणलीस...?" बायकांनी विचारले.

"ह्यांनी आणली परवा...पण तुम्हाला गुपचूप सांगते, ती सोन्याचे अंडे वैगेरे देत नाही बरं का...!!!" असं सांगून माझ्या बायकोने सारे बिंग फोडून टाकले...आणि साऱ्या वाडीत पसरले की आमच्या घरची कोंबडी सोन्याची अंडी देते म्हणून.

...आता हसावे की रडावे तेच मला कळेना. गोष्टींतली गोष्ट सत्यरुपात पाहायला मिळणार म्हणून लोकांच्या झुंडी माझ्या घराकडे येऊ लागल्या.

...पोलीसांत बातमी गेली...

जगात असं घडलं नव्हतं कधी...
पोलीस आले. बघ्यांची संख्या वाढतच चालली होती. त्यांना आवर घालण्यासाठी पोलिसांनी ज्यादा कुमक मागविली. कोंबडीभोवती शिघ्र कृती दलाच्या जवानांनी गराडा घातला...शाळेच्या मुलांना घेऊन शिक्षकांच्याही फौजा येऊ लागल्या 'कोंबडी प्रदर्शन' पाहायला.

थोड्याच वेळात हिंदी, मराठी व इतरही भाषांतले चॅनेलवाले हजर झाले. "हे तुम्ही कसं केलंत" असं विचारु लागले...

त्यावर "मी रोज कोंबडीला सोन्याचे दाणे खायला टाकायचो, त्याचाच हा परिणाम" असं काहीबाही ठोकून दिले. कारण माझी जणूकाही बोबडीच वळाली होती. काय बोलावे आणि काय नाही हेच कळायला मार्ग नव्हता.

बघता बघता गिनीज बुक, लिम्का बुक वाले आपापली बुक्स घेऊन आले. जगातील प्रत्येक देशात, देशातील प्रत्येक माणसाच्या ओठी फक्त माझे कोंबडीपुराणच होते. टिव्हीवर मी आणि माझी कोंबडी झळकत होतो.

एव्हाना दहशतवादी संघटनांकडून मला धमक्या येऊ लागल्या होत्या.
'बऱ्या बोलाने कोंबडी आमच्या स्वाधीन करा नाहीतर अमुक उडवून देऊ, तमूक उडवून देऊ' अशा निनावी कॅसेटी येऊ लागल्या.

माझ्या घराला छावणीचे स्वरुप प्राप्त झाले...प्रत्येक देशांतील पथक संशोधनासाठी दाखल झाले. त्यात आम्ही उपाशीच. कसले जेवण अन् कसले काय...!!!

आमचे गाव गर्दीने फुलले होते. त्यातच चोर, पाकीटमारांचे फावले. परदेशी लोकांना याचा चांगलाच फटका बसला. पोलीसांना बऱ्याच वेळा लाठीचार्ज करावा लागला. काहीवेळा अश्रूधूराच्या नळकांड्याही फोडाव्या लागल्या. माझ्या घरातल्या बऱ्याच वस्तू हातोहात लांबवल्या गेल्या...उरली होती फक्त कोंबडी...!!!

हा सर्व तमाशा, राडा पाहून कोंबडीही पुरती बावरुन गेली होती. बहुतेक 'पुढचे अंडे सोन्याचे द्यावे की साधेच?' या टेन्शनमध्ये असावी....

गर्दीचा फायदा घेत हाणामाऱ्या, स्त्रियांचे मंगळसूत्र वैगेरे खेचून पळ काढण्याचे प्रकार घडले. मुलाखत घेताघेता मागून माझेही पाकीट कुणीतरी लांबवले. त्यावेळी मी हासडलेली 'अस्सल गावरान' शिवीही कॅमेऱ्यात कैद झाली...

असे म्हणतात की निसर्गाने उभे केलेल्या प्रश्नांवर निसर्गच उत्तर शोधतो....झाले शेवटी तसेच...!!! डोळ्यांची पापणी लवते न लवते तोच गर्दीचा फायदा घेत बाजूच्या झुडूपांतून झपकन एक मुंगूस आला. कोंबडीची मानगुट पकडली आणि गेला गवतात निसटून...!!!

ही बातमी पुन्हा वाऱ्यासारखी अख्ख्या जगात पसरली. एक मुंगूस सर्वांना भारी पडला होता. पोलीस यंत्रणा आता मुंगूसाला शोधण्यात गुंग झाली होती. मी आणि माझ्या बायकोने मात्र सुटकेचा 'निश्वास' टाकला होता.

आता आमच्याकडे उरला होता फक्त कोंबडा. सर्व राडा पाहून दात नसूनही त्याची जणू दातखिळीच बसली होती. कारण कालपासून त्याचे आरवणे बंदच झालेय. आता मला घड्याळात गजर लावावा लागतोय....!!!

आणि हो, पुन्हा कोंबड्या पाळायच्या नाहीत असा आम्ही आता ठाम निर्णय घेतलाय....
___________________________________
 लेखन-प्रविण निकम