श्रेयस इयत्ता पाचवी पास होऊन सहावीला गेला त्यावेळची गोष्ट आहे....तो पर्यंत त्याला इंग्रजी भाषेचा गंधही नव्हता ...!!
परंतू मराठी भाषेची मात्र प्रचंड ओढ होती. तो वारसा त्याला त्याच्या आईकडून मिळाला असावा कारण त्याच्या आईलाही वाचनाची भयंकर आवड असायची...कदाचित वेळ घालविण्यापायी निवडलेला तो ऑप्शन तिचा फेवरिट झाला असावा...
एके दिवशी श्रेयसचा छोटा भाऊ निखील तापाने खुप आजारी पडला..एडमिट करावे लागले...त्यांचे आई, बाबा रोज हॉस्पीटलला दिवसभर असायचे. त्यांच्या सोबत श्रेयससुद्धा असायचा.
निखीलला किमान सात दिवस ठेवावे लागेल असे डॉक्टरांचे फर्मान...मुलासाठी आईबाबांची धावपळ, तगमग श्रेयस पाहत होता..त्याला क्षणात वाटले...भाऊ आजारी आहे...आई बाबांप्रमाणे आपल्यालाही काही करायला हवे..
तेवढ्यात त्याचे लक्ष पँटच्या खिशाकडे गेले..हायस्कूलच्या निबंध स्पर्धेत पहिल्यांदाच पटकावलेले ११ रुपयांचे बक्षिस पाकीटात जपून ठेवलेले तस्सेच ठेवले होत त्यानेे.
निखील बरा असताना त्यातले २ रुपये खाऊसाठी मागत होता...पण श्रेयसने तेव्हा दिले नव्हते त्याबद्दल आता त्याला थोडे वाईट वाटले..तो तस्साच बाहेर पळाला एका पुस्तकाच्या दुकानाजवळ...
एखादे गोष्टीचे पुस्तक घ्यावे निखीलसाठी म्हणजे त्याला बरे वाटेल असा विचार श्रेयसच्या मनात आला. बरीच पुस्तके चाळल्यावर एक पुस्तक त्याच्या हाताला लागले-'ठकठक्'.
पुस्तकाची किंमत सात रुपये होती..त्याने ते विकत घेऊन निखीलला दाखवले...तिसरीत होता तो. निखीलने त्यातली चित्रे पाहीली अन् हसू लागला..लहान मुलांच्या विनोदांनी खचाखच भरलेले त्याकाळी ते एकमेव पाक्षिक असावे...
श्रेयसने त्यातले भन्नाट विनोद निखीलला वाचून दाखवले. त्यालाच नाही तर त्याच्या आई बाबांना सुद्धा हसायला आले. सात दिवसांत एकाच पुस्तकाचा बऱ्याच वेळा वाचून फडशा पाडला गेला.
या पुस्तकात इतर मुलांची नावे आहेत, त्यांचे लेखन आहे....माझेही असावे हा हट्ट त्या लहान वयातही श्रेयसला स्वस्थ बसू देईना !
आणि अचानक त्याला एक कोरा करकरीत विनोद सुचला.
दुकानातून त्याने एक पोष्ट पाकीट आणले. कागदावर सूचलेला विनोद लिहीला आणि पुस्तकात दिलेल्या पत्त्यावर दिला पाठवून...
पुढचे काही दिवस आतुरतेने वाट पाहण्यात गेले. एक दिवस अचानक बाबांचा एक मित्र पुस्तक घेऊन घरी आला. चक्क श्रेयसचा विनोद त्यात छापून आला होता !
बस्स...श्रेयसला मिळाला टर्निंग पॉईंट !!
श्रेयसचा आनंद गगनात मावेनासा झाला. त्या दिवसापासून त्याला लेखनाची गोडी लागली. पुढे त्याने बरेच लेखन केले. तो विचार करुन नवनविन कल्पना शोधू लागला, पुढे लिहीत गेला. लिहीलेले प्रकाशित व्हावे हे त्याचे ध्येय नाही. पण लिहीण्यातून त्याला मनमुराद आनंद मिळविणे हे मात्र त्याने मनोमन ठरविले होते.
निखील आजारी असताना गरज म्हणून आणलेलं पुस्तक श्रेयसच्या आयुष्याला एक छान टर्निंग पॉईंट देऊन गेलं एवढं मात्र नक्की....
[लेखन- प्रविण निकम]
●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●
परंतू मराठी भाषेची मात्र प्रचंड ओढ होती. तो वारसा त्याला त्याच्या आईकडून मिळाला असावा कारण त्याच्या आईलाही वाचनाची भयंकर आवड असायची...कदाचित वेळ घालविण्यापायी निवडलेला तो ऑप्शन तिचा फेवरिट झाला असावा...
एके दिवशी श्रेयसचा छोटा भाऊ निखील तापाने खुप आजारी पडला..एडमिट करावे लागले...त्यांचे आई, बाबा रोज हॉस्पीटलला दिवसभर असायचे. त्यांच्या सोबत श्रेयससुद्धा असायचा.
निखीलला किमान सात दिवस ठेवावे लागेल असे डॉक्टरांचे फर्मान...मुलासाठी आईबाबांची धावपळ, तगमग श्रेयस पाहत होता..त्याला क्षणात वाटले...भाऊ आजारी आहे...आई बाबांप्रमाणे आपल्यालाही काही करायला हवे..
तेवढ्यात त्याचे लक्ष पँटच्या खिशाकडे गेले..हायस्कूलच्या निबंध स्पर्धेत पहिल्यांदाच पटकावलेले ११ रुपयांचे बक्षिस पाकीटात जपून ठेवलेले तस्सेच ठेवले होत त्यानेे.
निखील बरा असताना त्यातले २ रुपये खाऊसाठी मागत होता...पण श्रेयसने तेव्हा दिले नव्हते त्याबद्दल आता त्याला थोडे वाईट वाटले..तो तस्साच बाहेर पळाला एका पुस्तकाच्या दुकानाजवळ...
एखादे गोष्टीचे पुस्तक घ्यावे निखीलसाठी म्हणजे त्याला बरे वाटेल असा विचार श्रेयसच्या मनात आला. बरीच पुस्तके चाळल्यावर एक पुस्तक त्याच्या हाताला लागले-'ठकठक्'.
पुस्तकाची किंमत सात रुपये होती..त्याने ते विकत घेऊन निखीलला दाखवले...तिसरीत होता तो. निखीलने त्यातली चित्रे पाहीली अन् हसू लागला..लहान मुलांच्या विनोदांनी खचाखच भरलेले त्याकाळी ते एकमेव पाक्षिक असावे...
श्रेयसने त्यातले भन्नाट विनोद निखीलला वाचून दाखवले. त्यालाच नाही तर त्याच्या आई बाबांना सुद्धा हसायला आले. सात दिवसांत एकाच पुस्तकाचा बऱ्याच वेळा वाचून फडशा पाडला गेला.
या पुस्तकात इतर मुलांची नावे आहेत, त्यांचे लेखन आहे....माझेही असावे हा हट्ट त्या लहान वयातही श्रेयसला स्वस्थ बसू देईना !
आणि अचानक त्याला एक कोरा करकरीत विनोद सुचला.
दुकानातून त्याने एक पोष्ट पाकीट आणले. कागदावर सूचलेला विनोद लिहीला आणि पुस्तकात दिलेल्या पत्त्यावर दिला पाठवून...
पुढचे काही दिवस आतुरतेने वाट पाहण्यात गेले. एक दिवस अचानक बाबांचा एक मित्र पुस्तक घेऊन घरी आला. चक्क श्रेयसचा विनोद त्यात छापून आला होता !
बस्स...श्रेयसला मिळाला टर्निंग पॉईंट !!
श्रेयसचा आनंद गगनात मावेनासा झाला. त्या दिवसापासून त्याला लेखनाची गोडी लागली. पुढे त्याने बरेच लेखन केले. तो विचार करुन नवनविन कल्पना शोधू लागला, पुढे लिहीत गेला. लिहीलेले प्रकाशित व्हावे हे त्याचे ध्येय नाही. पण लिहीण्यातून त्याला मनमुराद आनंद मिळविणे हे मात्र त्याने मनोमन ठरविले होते.
निखील आजारी असताना गरज म्हणून आणलेलं पुस्तक श्रेयसच्या आयुष्याला एक छान टर्निंग पॉईंट देऊन गेलं एवढं मात्र नक्की....
[लेखन- प्रविण निकम]
●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा