शेजारधर्म

समीरचे बाबा रोज कामातून सुटले की दारु पिऊन घरी यायचे. त्याची आईसुद्धा त्यांच्या पिण्याबद्दल त्यांना कधी अडवायची नाही. समीर तसा आई-वडीलांचा लाडावलेला मुलगा परंतु थोडा आगावू स्वभावाचा बनला होता. तशी त्यांची आर्थिक स्थिती मध्यम होती पण खाऊन पिऊन मजा करणे हा स्वभाव मात्र होता त्यांचा. त्यांना भविष्यकाळाची जराही फिकीर नव्हती. उद्याचे उद्या बघू अशा मानसिकतेत ते आजचा दिवस मात्र अतिशय मजेत आणि उधळपट्टीत घालवत होते.

त्यांच्या शेजारी एक कुटुंब राहत होते. आई आणि मुलगा शंतनू...तो सुद्धा आईचा लाडका होता. शंतनूचे वडील देवाघरी गेले होते. त्यांची परिस्थिती आता तेवढी चांगली नव्हती. परंतू ते असलेला पैसा मात्र जपून वापरत असत. समीरचे आई बाबा मात्र या शंतनूचा खूप तिरस्कार करत. कारण शाळेत शंतनू अभ्यासात खूप हुशार होता पण समीर मात्र सरासरी होता.

समीरची आई शंतनूच्या आईसमोर आपला मुलगा कसा मजेत राहतो हे दाखवण्याचा नेहमीच प्रयत्न करायची. त्यासाठी त्याचे भारीतले कपडे, बेल्ट, शूज वैगेरे साऱ्या नवनविन गोष्टी मुद्दामच शंतनू आणि त्याच्या आईला दिसतील अशाप्रकारे समीरला घालून दाखवायची. परंतू शंतनू आणि त्याच्या आईला या गोष्टीचे कधीही अप्रूप आणि वाईटही नाही वाटले. कारण शंतनूचे वडील जरी हयात नव्हते तरी आईच्या कष्टांची त्याला खुप जाण होती. कमीत कमी गोष्टींत कसे समाधान मानायचे हे तो त्याच्या आई वडीलांकडूनच शिकला होता. म्हणूनच त्याला अशा गोष्टींत काही रस नव्हता.

त्या दिवशी संध्याकाळी समीरचे बाबा खूप दारु पिऊन घरी आले होते. नकळत त्यांचा तोल गेला आणि ते खाली पडले. त्यांचे डोके एका दगडावर आपटल्याने ते बेशुद्ध पडले. समीर आणि त्याच्या आईला कळेना काय करावे ते. ते दोघेही मोठमोठ्याने रडू लागले. समीरच्या आईने गाठीला एकही पैसा शिल्लक ठेवला नव्हता. समीरच्या बाबांना रिक्षातून डॉक्टरांकडे न्यायलाही पैसे नव्हते.

इतक्यात त्यांच्या रडण्याओरडण्याचा आवाज शंतनू व त्याच्या आईने ऐकला. ते दोघेही धावत आले. शंतनूने एकंदर स्थितीचा अंदाज घेतला व तो धावतच घरी गेला. त्याने आजपर्यंत थोडे थोडे साठवलेल्या पैशांचा डबा घेऊन आला. ते पैसे समीरच्या आईच्या हातात देऊन तो ताबडतोब शेजारीच राहणाऱ्या रिक्षावाल्या काकांकडे धावत गेला. शंतनूचे शेजारीपाजारी राहणाऱ्या लोकांशी चांगले माणुसकीचे संबंध असल्यामुळे रिक्षावाले काकाही लगेचच रिक्षा घेऊन आले. समीरच्या बाबांना त्यांनी मग दवाखान्यात नेले. डॉक्टरांनी औषधोपचार केले. वेळीच नेल्याने पुढील धोका टळला होता. डॉक्टरांची फी भागेल एवढे पैसे शंतनूने साठवलेल्या पैशांच्या डब्यात होते. बाकीच्या औषधांना शंतनूच्या आईने पैसे दिले.

या एका प्रसंगाने खूप काही साधले गेले. समीरच्या बाबांना जणू नवा जन्म मिळाल्यासारखे वाटल्याने त्यांनी दारु पिणे कायमस्वरुपी बंद केले. त्याचप्रमाणे त्याच्या आईने पैशांची उधळपट्टी बंद करुन भविष्याच्या सुरक्षेकरिता काही पैसे बचत करणे सुरु केले. त्या तिघांनाही शेजारधर्म काय असतो ते चांगलेच कळाले आणि तेव्हापासून ते सर्व शेजाऱ्यांशी अगदी माणुसकीने वागू लागले. समीर आणि शंतनू एकमेकांचे चांगले मित्र बनले. आणि चांगली संगत मिळाल्याने समीरही अभ्यासात चांगली प्रगती करु लागला....

आणि हो, समीरनेही आता पैसे साठवायला डबा आणला होता !

_____________****________________