हिप हिप हुर्रे !!

सौरभ...इयत्ता ८ वी चा विद्यार्थी. तो अभ्यासात फारसा हुशार नव्हता. हे नमुद करण्याचं कारण म्हणजे तो कबड्डीचा जणू चॅम्पियन होता !

कबड्डीचा खेळ उत्तम सरावाने त्याने खुप चांगला बनवला होता. आपण आभ्यासात हुशार नाही ती कसर आपणाला इतर एखाद्या गोष्टीने भरुन काढावीच लागेल या जाणीवेतून तो कबड्डीचा सर्वोत्कृष्ट खेळाडू बनला होता. त्याची महती तालुक्याच्या शालेय क्रिडास्पर्धांत कायमस्वरुपी पसरलेली होती.

यंदा पावसाळी क्रिडास्पर्धांच्या तारखा जाहीर झाल्या होत्या. सौरभ त्याचीच आतुरतेने वाट पाहत होता. कारण त्याला तिथे स्वत:ची चुणूक दाखवण्याची संधी मिळत होती.

महीनाभर आधीच रोज संध्याकाळी मुलांचा कबड्डीचा सराव सुरु झाला. सौरभ कर्णधार होता. तो असला की इतर खेळाडू चार्ज केल्यासारखे मैदानावर खेळतात. तो इतरांसाठी खेळातला आधारस्तंभ व प्रेरणादायी सुद्धा होता.

यंदा पावसाचा जोर अजिबात कमी नव्हता. संततधार तर कधी जोरदार पण बारिश सुरुच...

आज संध्याकाळ झाल्यावर सौरभने शिक्षकांकडून सरावाची परवानगी घेतली. झक्कास सराव सुरु होता. सालाबाद प्रमाणे यावेळीसुद्धा आपलाच संघ फायनल मारुन पहीला येणार असा दांडगा आत्मविश्वास प्रत्येक विद्यार्थ्यात दिसून येत होता. पावसाने मैदान निसरडे झाले होते तरीही प्रॅक्टीस सुरु होती. जिंकण्यासाठी वाट्टेल ते या उक्तीप्रमाणे जीव ओतून सराव चालू असतानाच विपरीत घडले. ओल्या निसरड्या जमिनीवरुन प्रतिस्पर्ध्याच्या अंगणात चढाई करताना नेमका सौरभचा पाय घसरला आणि तो पोटावर पडला. पोटाखाली त्याचा डावा हात आला होता. सगळेजण सौरभकडे धावले. सौरभ वेदनेने विव्हळत होता. बहुतेक त्याच्या हाताला फ्रॅक्चर झालं होतं....

शिक्षकांनी सौरभला उचलले. जवळच्याच दवाखान्यात घेऊन गेले. डॉक्टरांनी जवळच्या हॉस्पीटलमध्ये नेण्यास सांगितले. तिथे नेल्यावर एक्सरे काढले गेले. त्यात हाड तुटल्याचे स्पष्ट दिसत होते. त्यानंतर तेथून त्याला हाडांच्या हॉस्पिटलमध्ये हलवण्यात आले. तिथे त्याच्या हाताला प्लास्टर घालण्यात आले. या सर्व धावपळीतही सौरभच्या डोक्यांत फक्त कबड्डीची स्पर्धा होती. तो नाराज दिसत होता. पण त्याचे कारण त्याला स्पर्धेत खेळता येणार नव्हते हेच होते. प्लास्टर केल्यावर दोन दिवसांनी त्याला डिस्चार्ज देण्यात आला. घरी किमान पंधरा दिवस घालवल्यानंतर सौरभ प्लास्टर असूनही आज सकाळीच शाळेत आला होता. कारण आज संघ तालुक्याला कबड्डी खेळण्यास जाणार होता.

शाळेत आल्यानंतर सर्व मुले त्याच्याभोवती गोळा झाली. त्याच्या तब्येतीची विचारपूस करु लागली. सौरभच्या डोळ्यांतून पाणी आले. ते पाहताच एक मुलगा पुढे आला.

"नको चिंता करुस, यावेळीही आपणच जिंकणार..."

मग दुसरा एकजण म्हणाला ,"सौरभ...तुझी इच्छा नक्कीच पूर्ण होईल. आम्ही नक्कीच जीव ओतून खेळू बघच तू..."

सौरभने सर्वांना धन्यवाद दिले. त्याचबरोबर मनोमन शुभेच्छाही दिल्या. खेळणारा संघ आपल्या शिक्षकांसोबत तालुक्याला रवाना झाला. सौरभ त्या दिवशी शाळेतच थांबला..

संध्याकाळी मुले जिंकून परत शाळेत येतील तेव्हाच घरी जायचं असा सौरभने विचार केला होता. 

दुपार झाली. 'खेळात काय झाले असेल, आपला संघ कसा खेळला असेल, जिंकले असतील की....' या विचारांनी सौरभ थोडा अस्वस्थ वाटत होता. संध्याकाळचे ४ वाजले तरी मुलांचा पत्ता नव्हता. सौरभसोबत शाळेतले इतर शिक्षकही काळजी करत होते. फोन लागत नव्हते. काहीच कळायला मार्ग नसल्याने काळजीने चर्चा करीत होते.

आणि गाडीचा आवाज आला. टमटम रिक्षा शाळेच्या गेटजवळ येऊन थांबली. त्यातून एकेक खेळाडू मुलगा उतरत होता. सौरभ शाळेच्या आवारातून एकेकाचे चेहरे न्याहळत होता. सगळेजण शाळेच्या वर्गाकडे येऊ लागले. त्यांच्या हातात ट्रॉफी होती. पण सगळे शांत होते.

मुले सौरभजवळ आली. त्याच्या हातात ट्रॉफी दिली. सौरभने ट्रॉफी पाहीली. ती प्रथम क्रमांकाची होती !

"अरे व्वा !! मस्तच..." काय बोलावे ते सौरभला कळेना.

"अरे पण मग तुम्ही प्रथम क्रमांक मिळवूनही एवढे शांत का?" सौरभने न राहवून विचारले.

"होय, आम्ही प्रथम क्रमांक मिळवलाय. पण तो मिळवताना तुझी कमतरता आम्हाला पदोपदी जाणवत होती. आम्हाला खुप अटीतटीची झुंज द्यावी लागली. अखेर आम्ही १ गुणांची आघाडी घेऊनच फायनल जिंकली.."

"पण तरीही तुम्ही शांत का आहात?"

"सौरभ, तू खेळता आले नाही. तू सध्या वेदना सोसतो आहेस...तुला वाईट वाटेल म्हणून..." एका विद्यार्थ्याने खुलासा करत म्हटले.

"अरे सोडा ते सगळं....आपण जिंकलोय, पहिल्या नंबरने....! जल्लोष झालाच पाहीजे.."

सौरभचे हे शब्द ऐकताच मुलांनी मग एकच जल्लोष केला....

"हिप हिप हुर्रे...हिप हिप हुर्रे...ssS !!"

आता शाळेत एक वेगळंच विजयी आनंदाचं वातावरण पसरल होतंं ...

_________________________________________

लेखन:- श्री. प्रविण निकम