बुक माय शो अर्थात रविवारचे प्लॅनिंग !!

नमस्कार मंडळी....

आपण सर्वांनी 'द थलाईवा' अर्थात रजनीकांतचा रोबोट सिनेमा पाहीला असेलच. एका प्रसंगात गरज म्हणून रोबोटच्या पायाची चाके बाहेर येतात आणि तो रेल्वे ट्रॅकवरुन धूम स्टाईलने धावू लागतो...

तर सांगण्याचा मुद्दा असा की सोमवार ते शनिवार माझ्याही पायांना जणू चाके लावलेली असतात. आणि मग शनिवार हाफ डे झाला की मग जरा हायसे वाटते.

दर शनिवारी मी न चुकता रविवारचा प्लॅन बनवलेला असतो. पण यावेळेला प्लॅनमधून कुटूंबाला डच्चू दिला होता आणि रविवार आपण मित्रमंडळींसोबत एन्जॉय करायचा असं मनोमन ठरवलं....

विचारांची शृखंला संपते न संपते तोच तनिषा आणि प्रतिक दोघेही जणू काही प्लॅन केल्यासारखे जवळ आले आणि उद्या रविवारी बाहेर कुठेतरी फिरायला नेण्याचा आग्रह करु लागले.

मी तत्परतेने मोबाईलमध्ये उघडलेलं 'बुक माय शो' अॅप क्लोज केलं आणि मुलांशी बोलू लागलो...

"अरे पण दर रविवारी आपण जातोच ना मग या वेळेला जरा आराम करा ना घरी..."

"नको, आराम हराम है !" पोरांनी शाळेच्या भिंतीवरचं वाक्य माझ्यापुढे फेकलं.

"पण आपण जाणार तरी कुठे ? तुम्हाला सिनेमा तर आवडत नाही आणि बाहेर हॉटेलात खाणंही आवडत नाही...." मी मुद्दामच नकारार्थी सूर लावू लागलो...

"आज आम्ही म्हणू तसं तुम्ही करुन दाखवायचं !"

मुलांच्या या वाक्यावर मी गोंधळलो. रोज घरी मुलांसाठी घोडा बनतो...आणि आज घोड्यावर बसून फिरायला जाण्याचा मुलांनी हट्ट नाही केला म्हणजे मिळवली !

"अरे पण नक्की काय ते नीट सांगा" मी दबकतच विचारलं.

"पप्पा, आम्हाला आज बाहेरचं जग मनसोक्त बघायचंय.." प्रतिक मोठा झाल्याचा आव आणत म्हणाला.

"हं...!"- तनूने मान डोलावली.

"बाहेरचं जग?" मी साशंक.

"हो...आम्हाला बाहेरच्या जगातल्या काही गोष्टी प्रत्यक्षात बघायच्या आहेत."

"कोणत्या?"

"आनंद, दु:ख, दुष्टता आणि प्रेम..."- प्रतिक बहुतेक शाळेत शिकवल्याप्रमाणे मुद्दे मांडत होता.

आता मात्र मलाही चॅलेंजींग वाटलं. माझ्या प्लॅनपेक्षा आज मुलांचा काही वेगळाच प्लॅन आहे हे मी हेरले. मुलांना या शब्दांचा अर्थ प्रत्यक्ष प्रसंगांतून जाणून घ्यायचा होता हे एव्हाना माझ्या डोक्यात शिरले होते. आणि मी सुद्धा मग मुलांपुढे होकारार्थी मान डोलावली आणि मग मुलांना तयार व्हायला सांगीतले.

माझी अल्टो बाहेर काढली. दोन्ही मुले मागच्या सीटवर बसली आणि मी ड्रायव्हींग करत होतो.

मला कळत नव्हते नक्की गाडीला ब्रेक केव्हा लावायचे. मुलांनी जणू मला एक अनोखे चॅलेंज केले होते.

विचारांत गढून गेलो असताना अचानक ब्रेकवर पाय गेला आणि गाडी थांबली....

समोर रस्त्याच्या कडेला काही उघडी नागडी पोरं दिसली. साधारण सहा-सात वर्षांची असतील. दोघांच्या हातात प्लॅस्टीक पिशव्या डब्यांना बांधून कल्पकतेने तयार केलेले दोन ढोल होते. आणि बाकीची पोरं त्यावर बेधूंद नाचत होती. त्यांना कसलेच भान नव्हते. चेहऱ्यावरचं त्यांचं हास्य आणि आनंद जणू ओसंडून वाहताना दिसत होता. मी ते दृश्य मुलांना दाखवलं.

"मुलांनो तुम्हाला आनंद पाहायचा होता ना..."

माझी दोन्ही मुलं पाहतंच राहीली. आनंद कुठल्याही भौतिक सुखांत नसून तो आपल्या मनावर अवलंबून असतो हे मी मुलांना पटवून देण्यात यशस्वी झालो.

गाडी आता पुढे निघाली....साधारण एक किलोमीटर अंतर पार केलं आणि मुलांनी आवाज दिला....

"पप्पा थांबा..."

मी समोर पाहीलं. रस्त्याच्या कडेने एक माणूस खुरडत चालला होता. बिच्चाऱ्याचे दोन्ही पाय नव्हते. तो कसा चालतोय याकडे मुलं पाहू लागली...तो माणूस चालण्यासाठी जणू संघर्ष करीत होता...त्याचा चेहरा केविलवाणा दिसत होता. जणू या जगात देवाने आपल्याला त्रास आणि दु:ख भोगण्यासाठीच पाठवले आहे अशी भावना त्याच्या नजरेतून व्यक्त होत होती.

ते विदारक चित्र पाहून मुलं खट्टू झाली. पण जगात दु:ख आहे. त्याचा स्विकार केला की त्याची तीव्रता कमी होते हे मी मुलांना पटवून सांगीतलं....

मुले शांत झाली. पण जगात दु:खही असतं हे शाश्वत सत्य त्यांनी स्विकारलं होतं ही फार मोठी गोष्ट होती त्यांच्यासाठी.

आम्ही पुढे निघालो. आणि अचानक एका ठिकाणी एक महिला मोठ्याने "चोर, चोर ss पकडा पकडा sss..." अशी ओरडू लागली आणि चार-पाच तरुण त्या चोराच्या मागे पाठलाग करीत होती.

गाडी थांबवून चौकशी केल्यावर कळाले की त्या महिलेचं अंदाजे पाच तोळ्याचं मंगळसूत्र चोरट्याने खेचलं होतं आणि ते घेऊन तो पळून गेला होता. जवळजवळ दीडेक लाखांचा तो दागिना क्षणात चोरट्याने लांबविला होता. किती दुष्टपणा केला त्याने...मी मुलांना सांगू लागलो.

'दुष्टता' मुलांना सांगण्यासाठी ही घटना कामी आली होती. हा जणू योगायोगच होता. अन्यथा दुष्टतेचे अन्य एखादा भयानक प्रसंग मुलांच्या कोवळ्या मनाला सहनही झाला नसता. थोडक्यात या विषयाचा निपटारा मुलांपुढे झाला होता. तेवढ्यात त्या चारपाच तरुणांनी चोराला पकडून ते मंगळसूत्रही परत आणले होते हे नशिब !!

आता शेवटा मुद्दा बाकी राहिला होता तो म्हणजे 'प्रेम.' पण हा मुद्दा मुलांसाठीही तसा नविन नव्हता. ज्यांच्या घरात टिव्ही आहे त्या घरांतील मुलांना 'प्रेम' हा शब्द भलत्याच प्रकारे माहीत झालेला असतो. कारण कितीही बंदी केली तरी टिव्हीवरच्या मालिका आणि चित्रपट मुले पाहत असतातच. प्रेमाचे खुप बिभत्स चित्रण हल्ली त्यांत दाखविले जाते.

'प्रेम' हा शब्दच मुळी हल्ली वादग्रस्त झालाय.

आजपर्यंत प्रेमाला किळसवाण्या स्वरुपात मिडीयाने प्रस्तूत केल्यामुळेच 'प्रेम हा शब्द जणू गैरसमजाच्या खाईत लोटला गेला आहे.

मग आता मुलांना प्रेम कसे समजावून सांगायचे या विचारात मी गढलो. हल्ली बागांमध्ये प्रेमी युगूल प्रेमाचे किळसवाणे जाहीर प्रदर्शन करीत असतात. जवळच बाग होती. तिथे मुले खेळलीही असती पण प्रेमाचा चुकीचा अर्थ त्यांना मला सांगायचा नव्हता. मी गाडी वळवली...आणि मुलांसह तडक घर गाठले...

मुले थोडी शंकेच्या नजरेने माझ्याकडे पाहत होती. पण गप्प होती.

तेवढ्यात मुलांची मम्मी आली. पोरांना जवळ घेतलं...मग किचनमध्ये जाऊन तिने मुलांच्या आवडीची खीर आणली. आणि मायेनं दोघांनाही भरवली...खाल्ल्यानंतर दोघंही माझ्याजवळ आली. मी नेहमीप्रमाणे घोडा झालो. मुलं पाठीवर बसली...मी त्यांना घरभर फिरवू लागलो. मग मुलांना दोघांनाही पेंग येऊ लागला. माझ्या मांडीवर दोघेही झोपायला आली. मी त्यांना थोरामोठ्यांच्या गोष्टी सांगू लागलो...गोष्ट सांगता सांगता मीही झोपी गेलो....

संध्याकाळी ऊठलो. तोपर्यंत मुले फ्रेश झाली होती. प्रतिक माझ्या मोबाईलवर गेम खेळत होता. मला पाहील्यावर जवळ येऊन मला मोबाईल दाखवत हसतच म्हणाला, "पप्पा, बुक माय शो !"

मी सुद्धा हसू लागलो आणि पुढच्या रविवारचा प्लॅन आम्ही आजच तयार केला !

मुलांना एव्हाना प्रेमाचा अर्थ न सांगताच कळू लागला होता....

___________〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰_____________