महत्त्वाची सूचना: सदर कथा ही संपूर्णपणे विनोदी व काल्पनिक असून तिचा वास्तवतेशी काडीमात्र संबंध नाही. तसा संबंध आढळला तर तो निव्वळ योगायोग समजावा !!!
______________________________________________
हात थोडेसे थरथर करत होते. शब्द तोंडातून बोबडे निघतील की काय अशी शंका येत होती...
...आणि मी केली सुरुवात. माझ्या प्रिय बंधू आणि भगिनींनो...
सगळ्यांनी कान टवकारले कारण हॉलमध्ये कुणीच भगिनी नव्हत्या. माईक हाताने जाम पकडला होता. जणू काही माझा हात त्याला कुणीतरी बांधून ठेवला आहे की काय असेच मला झाले होते. कारण कधी एकदा माझे भाषण संपतेय आणि माझा माईकवरचा हात निघतोय इतकी मला घाई झाली होती. घनघोर लढाईत विना तलवार आणि विना ढाल मला लढायला उतरवले होते. साधे कबड्डी स्पर्धेपूर्वीही लोक भरपूर प्रॅक्टीस करतात पण माझे नाव मात्र अचानक पुकारले गेले...अगदी आयत्या वेळी आणि मी ज्या खुर्चीवर बसलो होतो त्या खुर्चीचे पाय हलायला सुरुवात झाली होती.
पण करणार काय...ऊठलो आणि जड पावले उचलत माईकपाशी आलो खरा...पण बोलू काय? सवयीनुसार बंधू आणि भगिनींनो बोललो आणि लगेचच कुणीतरी माझ्या तोंडाला जाडजूड कुलूप लावल्यासारखे मला झाले.
बरं विषयही साधासुधा नव्हता. 'बायकांकडून नवऱ्यांना मिळणारी अपमानास्पद वागणूक' हा भलामोठा अन् डेंजर विषय होता. विषय पाहूनच माझ्या तोंडातनं जीभ गायब झाली होती. शेवटी मी थोडी छाती पुढे काढून मनाशी ठरवलेच. विषय काही का असेना...आपण बोलायचेच ! नाही नीट जमले तरी फेकंफाक करायचीच !
असे ठरवल्यावर मग जरा हायसे वाटले. जीवात जीव आला. माझ्याच भाषेत म्हणायचे तर तोंडात जीभ आली अन् मी बोलू लागलो. भाषण ऐकायला सर्व पुरुषच होते. विषय गहन असल्यामुळे आणि पुरुषांच्या अस्मितेचा प्रश्न असल्याने तिथे बायकांना एन्ट्री नव्हती.
मग काय माझी बुलेट ट्रेन फास्ट सुटली. बायका आपल्या नवऱ्याला कशा अपमानास्पद वागवतात यावर दिले व्याख्यान ठोकून. नवरे बाहेर ऑफीसमध्ये काम करुनही बायका त्यांना घरातील कामांत जुंपतात यावरही ताशेरे ओढले. हा अन्याय खपवून घेतला जाणार नाही असाही सूचक ईशारा दिला. असेच माझ्या तोंडातून एकेक जादुई मुद्दे बाहेर निघत होते. त्या हॉलमध्ये जर बायका असत्या तर एव्हाना माझी 'कोशिंबीर' बनली असती असा चटकन विचार आला अन् मी रुमालाने माझ्या तोंडावरील घाम पुसला...
शेवटी नारीविरोधी एकदोन घोषणा देऊन मी माझ्या सैराट सुटलेल्या जीभेला लगाम घातला म्हणून बरें नाहीतर अजून काही वादग्रस्त मुद्दे बाहेर निघाले असते.
"एवढे बोलून मी माझे भाषण संपवितो, धन्यवाद.." असे शेवटाचे वाक्य बोलून मी मग माझ्या बुलेट ट्रेनला ब्रेक लावला.
स्टेजवरुन खाली उतरलो. सर्वांनी माझ्या भाषणाची तारीफ केली. माझे भाषण उपस्थित सर्वांच्या मनाला भिडल्यागत वाटत होते. आमच्या कंपनीतील वेगवेगळ्या डिपार्टमेंटमधील जवळजवळ पाचशे पुरुष अधिकारी व कर्मचारी त्या हॉलमध्ये उपस्थित होते.
भाषणाचा कार्यक्रम आटोपल्यावर प्रमुख लोकांची बैठक बसली. कंपनीतील पुरुषांचा हा विकेंडचा सामाजिक उपक्रमच होता जणू. माझ्या भाषणाचा ईफेक्ट अजूनही कायम होता. कारण मोठमोठे कंपनीतील अधिकारीही आपल्या बायकांच्या कटकटीने आणि त्रासाने वैतागले होती. शेवटी 'नारी विरोधी कृती समिती' स्थापन करण्याचे उपस्थितांत ठरले आणि मग मघासारखा मलाच पुन्हा एकदा बळीचा बकरा करण्यात आले. मी नको नको म्हणत असतानाच माझा बळी दिला गेला. समितीचा मला 'अध्यक्ष' बनवले गेले. शेवटी चहानाष्ट्याने मिटिंगची सांगता झाली.
संध्याकाळी घरी पोहोचलो. मी आज दिवसभरात काय तीर मारले होते त्याचा माझ्या बायकोला थांगपत्ताही नव्हता.
"आज रविवार असूनही कुठे गेला होतात तुम्ही?" बायकोने विषयाला हात घातला.
"थोडं ऑफीसचं काम बाकी होतं"
"आज रविवारीसुद्धा ?"
"हो ना...द्यावा लागतो कधीकधी एक्स्ट्रा टाईम" इथेही मी फेकू लागलो.
"मला वाटले आज तुम्ही मला कुठेतरी फिरायला न्याल.." बायको सवयीनुसार बोलली.
"अगं हो ना...नेणारच होतो...पण काय करणार अचानक जावे लागले गं.."
बायकोला माझे म्हणणे नेहमीच पटते.
"बरं सांग आज मी तुझ्यासाठी काय करु?" मी समजूत काढत म्हणालो.
"काय कराल...?" बायको लाजतच म्हणाली.
"तू जे सांगशील ते करेन." मी म्हणालो.
"इश्श !" बायकोला लाजायला जणू कारणच मिळाले. ती लाजतच पुढे म्हणाली...
"तुमचे माझ्यावर खरंच प्रेम आहे ना हो?"
"हो तर्र !"
"मग मी सांगेन ते कराल?"
"नक्कीच करेन डार्लिंग."
"प्रॉमीस?"
"हो हो प्रॉमिस.."
"मग ऐका, आठवड्याचे सहा दिवस तुमची कामाची धावपळ असते. फक्त रविवारच मिळतो मोकळा आपल्याला..."
"बरं मग?" मी शंकेने विचारले.
"मी सुद्धा खुप कंटाळून जाते हो रोज रोज ही घरची कामे करुन..."
माझी विचारचक्रे फिरायला सुरुवात झालीच होती.
"नक्की काय म्हणायचेय तुला?" मी गोंधळल्यागत विचारले.
"अहो, तुम्हाला रविवारची सुट्टी तरी असते. पण माझ्या नशिबात कधीच सुट्टी नसते बघा."
"मग त्याला मी काय करणार?"
"तुम्ही आताच तर प्रॉमिस केलंत ना की मी जे सांगेन ते कराल म्हणून?"
"पण करायचेय काय?" प्रॉमिस सहजासहजी देऊन फसलो की काय असा मला भास झाला.
"रविवारची सुट्टी आपण दोघांनीही वाटून घ्यायची. रविवार असला की सकळी सगळी कामे मी करेन आणि संध्याकाळी सगळी कामे तुम्ही करायची, म्हणजे दोघांनाही सेमटूसेम आराम मिळेल !!" बायकोने प्रॉमिसचा पुरेपुर फायदा करुन घेतला होता.
मी ज्या खुर्चीवर बसलो होतो त्या खुर्चीचे पाय सकाळसारखे पुन्हा हलू लागले. 'नारीविरोधी कृती समिती'चा अध्यक्ष होतो मी...पण बायकोवरच्या प्रेमामुळे माझ्या मनालाही पाझर फुटला होता. 'आपणही आपल्या बायकोला समजून घेतले पाहीजे' असा एक सुप्त विचार मनाला स्पर्श करुन गेला होता.
खुर्चीचे पाय हलायचे थांबले. मी खुर्चीवरुन ऊठलो. बायकोकडे प्रेमाने पाहू लागलो. बायको लगेचच माझ्यापाशी आली अन् माझ्या हाती तिने झाडू दिला. मी सुद्धा ऑफीसवाले कपडे काढले अन् चड्डी बनियनवर घराची साफसफाई करु लागलो. प्रथम सर्व रुम झाडून काढल्या. मग किचनमध्ये गेलो. भांड्यांचा डिगारा घासला. काही कपडे धुवायचे होते. नळाखाली ते धुतले. माझी अवस्था जणू त्या पिळलेल्या कपड्यांसारखी झाली होती.
कामे झाली आता स्वयंपाकाचे मलाच पाहायचे होते. किचनमध्ये गेलो. फ्रिज उघडून बायकोने सकाळीच बाजारातून आणलेली मेथीची जुडी काढली. मिरच्या घेतल्या आणि हॉलमध्ये भाजी चिरत बसलो.
बायको सोफ्यावर बसून 'कलर्स' वरील मालिका पाहत होती. त्या मालिकांतच असे काही बाही दाखवत असावेत अशी मला शंका आली म्हणून 'आज पासून कलर्स चॅनेल नको 'झी टिव्ही' लावत जाऊ असे बायकोला सांगणार इतक्यातच दारावरची बेल वाजली.
"टिंग टाँग.."
माझा अवतार सर्कशीतल्या विदुषकासारखा झाला होता म्हणून मी बायकोला दरवाजा उघडायला सांगीतला. तेवढ्यात टिव्हीला अॅड असल्याने बायकोने दरवाजा उघडला.
आणि समोरचे दृश्य पाहून मी हडबडलोच !
दरवाज्यात माझ्या कंपनीतले सकाळच्या भाषणाला उपस्थित असलेले जवळजवळ सातआठ पुरुष अधिकारी होते. त्यांच्या हातात फुलांचा गुच्छ होता. ते मी 'नारी विरोधी कृती समिती'चा अध्यक्ष झाल्याने माझे अभिनंदन करण्यासाठी आले होते. आणि समितीची पुढची दिशा ठरविण्यासाठी आले होते.
मला भाजी चिरताना आणि कांदे कापताना पाहून समोरच्या सगळ्यांनीच तोंडात बोटे घातली !!!
मी त्यांचे स्वागत केले. सर्वांना बसायला सांगीतले. किचनमध्ये गेलो. सर्वांसाठी थंडगार पाणी मीच आणले. ते कुणीच काही बोलत नव्हते. बहुतेक माझी दशा पाहून त्यांची तोंडे अजिबात बंदच झाली होती. मग मात्र न राहवून माझ्या बायकोने तोंड उघडले. आता ही काहीबाही बोलेल म्हणून मी पाहुण्यांना चहा करण्याचे कारण सांगून किचनमध्ये पळालो.
आणि किचनच्या दरवाज्याच्या फटीतून बायको काय शाब्दीक बाण सोडतेय ते निरखून पाहू लागलो.
"आमचे साहेब खुप चांगल्या स्वभावाचे आहेत"
बायकोने पहिला मुद्दा मांडला. आणि उपस्थित सगळे नुसते नंदीबैलासारखे माना डोलावू लागले.
"त्यांना माझी खुप काळजी असते. आज त्यांनी घरातली सगळी कामे केली. घर झाडले, भांडी घासली, कपडे धुतले...आणि आता जेवणाला लागले होते तेवढ्यातच तुम्ही आलात"
सगळ्यांनी पुन्हा माना डोलावल्या. मी मात्र खजिल झाल्याने तोंडाला बायकांसारखा रुमाल बांधूनच चहा नेऊन द्यावा असा क्षणभर विचार आला....
"आमची सोसायटीतल्या सर्व बायकांची सकाळीच मिटिंग झाली. त्यात 'द बेस्ट कपल' म्हणून आम्हा दोघांची निवड झालीय. आणि 'द बेस्ट हजबंड' म्हणून आमत्या ह्यांची निवड झालीय. खरंच खुपच चांगले आहेत आमचे हे..."
बायकोने आणि आख्ख्या सोसायटीने माझी वाहवा केल्याने माझी छाती गर्वाने फुलली. मी तोंडाला बांधलेला रुमाल काढला आणि चहाचा ट्रे घेऊन हॉलमध्ये गेलो. सर्वात पहिला चहा माझ्या बायकोला दिला. आणि मग उपस्थित सर्वांना दिला.
उपस्थित सर्वजण माझ्याकडे 'आ' वासून पाहत होते. त्यांनी मघाशी तोंडात घातलेली बोटे तश्शीच होती.
याचा परिणाम व्हायचा तोच झाला. दुसऱ्याच दिवशी 'नारी विरोधी कृती समिती' चा गाशा गुंडाळण्यात आला. सर्वांना आपापल्या बायका आपल्याशी अशा का वागतात याचे कोडे उलगडले होते. प्रत्येकजण बायकोला वेळ देऊ लागला. बायकोची कामे शेअर करु लागला. एकमेकांची सुख-दु:खे वाटून घेतली जाऊ लागली....
त्यातूनच पुढे 'नारी सन्मान कृती समिती' ची स्थापना झाली आणि साहजिकच पुन्हा एकदा बळीचा बकरा मलाच करण्यात आले.
....आणि मी बनलो होतो पुन्हा एकदा 'अध्यक्ष'..!
_____________________________________________
