दर पाच दहा मिनिटांनी छनछन असा आवाज होत होता. आवाज झाला की तिची नजर भांड्याकडे वळत होती...पुन्हा डोके वर करुन छोट्याशा नजरेने ती वरच्या दिशेला पाहायची आणि थोडं स्मितहास्य करुन मग पुन्हा पुढच्या 'छनछन'ची वाट पाहायची. खाली जमीन आणि वर तळपणारा सूर्य...पायात चप्पल नाही अन् अंगातील कपड्यांना ठिगळं लावलेली.
छोटी वनिताला आज मात्र पायाला बसणाऱ्या चटक्यांची तमा नव्हती. तिला कसेही करुन दुपारपर्यंत दीडशे रुपये गोळा करायचे होते. आतापर्यंत शंभर जमले होते. अजून पन्नासाची गरज होती. त्या शहरातल्या नगरपालिका शाळेने शाळाबाह्य मुलांचा सर्वे केला त्यात त्यांना वनिताचा शोध लागला होता. मग वनिता दुपार सत्रांत शाळेत जायला लागली. शिक्षकांनी तिचं नाव वयानुरुप प्रवेश देत डायरेक्ट सहावीच्या इयत्तेत घातलं होतं. ती मराठी गणितात तशी बऱ्यापैकी होती पण पैशांचे मोजमाप तिला अचूक करता यायचे कारण चौकातल्या बस स्टँडजवळ उन्हातान्हात उभे राहून भिक मागून खाण्याची वेळ तिच्यावर आली होती. ती वयाने लहान असली तरी घरची जणू कर्ती मुलगी होती. तिची आई तिच्या लहानपणीच अपघातात वारली होती आणि बाप तर असूनही नसल्यासारखाच होता. दिवसभर भिक मागून मिळवलेल्या पैशाची दारु प्यायची आणि कुठेतरी काहीतरी खाऊन दिवस घालवायचा हा त्याचा दिनक्रम.
शेवटी कसाही असला तरी तो आपला बाप आहे ही जाणीव वनिताला होती. आज तिला दीडशे रुपये मिळवायचे होते कारण चाळीस रुपयांचे चार वडापाव आणि दहा रुपयांच्या तापाच्या गोळ्या तिला तिच्या बापासाठी न्यायच्या होत्या. उरलेले शंभर रुपये तिला चौकात बोर्ड लावलेल्या चित्रकला स्पर्धेत भाग घेण्यासाठी भरायचे होते. स्पर्धा उद्याच्याच दिवशी होणार होती.
वनिताला शाळेकडून एक शाळेचा ड्रेस मोफत भेटला होता. सारखा तोच धुवायचा आणि सुकवून घालायचा असा तिचा दिनक्रम चालू होता. शाळेत जायला लागल्यापासून ती स्वच्छ आणि साफसुधरी राहू लागली. पण तिचा बाप मात्र अजागळ होता. दारुमुळे त्याची हालत खराब झाली होती.
एक माणूस चालत वनिताजवळ आला. त्याने खिशातून काही काढून भांड्यात टाकले आणि तो निघून गेला. नाण्यांचा छनछन आवाज का झाला नाही म्हणून वनिताने खाली भांड्यात पाहीले आणि तिला आश्चर्य वाटले. तो माणूस चक्क पन्नास रुपये भांड्यात टाकून पुढे निघून गेला होता.
वनिताचा आनंद गगनात मावेनासा झाला. ती भांडं घेऊन पटकन उठली. सगळे पैसे थैलीत टाकले आणि ती औषधाच्या दुकानाकडे झपझप पावले टाकू लागली. रात्री बापाचं अंग तापलं होतं हे तिच्या लक्षात होतं.
"दादा तापाच्या गोल्या द्याल का ह्याच्या.." वनिता दहाची नोट सरकवत म्हणाली.
मेडीकलच्या मालकाने तिच्याकडे एक कटाक्ष टाकला आणि चार गोळ्या दिल्या. गोळ्या थैलीत टाकून वनिता आता वडापवच्या हातगाडीकडे निघाली..
"भाऊ गरम वडापाव दे की रं...बापाला पायजेल.."
गिऱ्हाईकांची गर्दी असल्याने वडापाववाल्याला बोलायला वेळ नव्हता. त्याने पेपराच्या कागदात चार वडे, चार पाव आणि दोन मिरच्या बांधून दिल्या.
आता मात्र जिंकल्याचा अविर्भाव तिच्या डोळ्यांत दिसत होता. ती घरी गेली. घर कसले कापडं बांधून बनवलेला छोटा तंबूच होता तो. बाप हातभट्टी पिऊन नशेत काहीबाही बरळत होता.
"बापा उठ रं..बघ खाऊन घे आनि ह्या गोल्या खा...बघ आंग थंडगार पडल."
तिच्या बापालाही वनिताची काळजी होती पण दारुपुढं त्याची मति गेली होती. चांगलं वाईटाची जाण हरपली होती. त्याला खुप वाटायचं की पोरीला मोठ्ठं कुणीतरी बनवायचं पण दारुने त्याला हतबल बनवलं होतं...
तो उठला. पेपराची पुडी सोडून त्यातल्या वडापावच्या दोन वाटण्या केल्या. पण वनिताने लगेचच आपल्यातला एक वडापाव बापाच्या पुढ्यात ठेवला.
"आगं खा की..."
"नको ...मी खाल्लंय रं मगाशीच...तुजं दोनानी काय व्हतंय बापा...तापात तू जरा खाशील तर दमनार नाहीस...होशील बरा लवकर...खा नि मग औषध खा..."
"वने तू जातेय न्हवं शालेला?"
"व्हय..."
एक वडापाव आणि दोन ग्लास पाणी पिऊन वनिताचं पोट फुल्ल भरलं. रस्सीवरचे शाळेचे कपडे तिने हाताने काढले. केसांना फणी लावली मग पायांच्या गाडीने निघाली शाळेला.
शाळा एक किलोमीटर अंतरावर होती. शाळेतील शिक्षक तिच्याशी खुप चांगले वागायचे मात्र इतर मुले तिला सहसा जवळ घ्यायची नाहीत. कारण होते फक्त एकच...ती चौकात भिक मागायची म्हणून ! पण करणार तरी काय....देव काहींना खुपच खडतर आयुष्य देतो. पण वनिता सारे काही तक्रार न करता सहन करायची...देवाने आयुष्य खडतर दिले असले तरी ते सहन करण्याची शक्ती आणि समज मात्र या छोट्याशा वयात तिला दिली होती.
संध्याकाळी पाच वाजता शाळा सुटली. वनिता संध्याकाळीही भिक मागूनच रात्रीच्या खाण्याची सोय करायची. कारण दारुमुळे बाप काम करत नव्हता आणि बालकामगारांना बंदी असल्याने वनिताला कुणी कामावरही ठेवत नव्हते...नाईलाजाने तिला तो मार्ग पत्करावा लागला होता. रात्री सुद्धा वडापाव खाऊनच ते छोट्याशा तंबूत झोपी गेले.
सकाळ झाली. आज रविवार होता. वनिताची ऊठून तयार होण्याची घाई चालली होती. तिने बापाच्या कपाळावर हात ठेऊन पाहीले. अंग गार होतं. मग तिने त्याला हलवलं...
"बापा ऊठ रं..."
"का गं..आज सुट्टी हाय न्हवं?"
"हो रं...माजं काम हाय यक...मी जातेय."
"बर्र जा.." बाप अर्ध्या झोपेच्या तंद्रीत बोलला.
चौकाच्या बाजूलाच असलेल्या हॉलमध्ये आज कुठल्यातरी संस्थेने चित्रकला स्पर्धा आयोजीत केली होती. त्याचा चौकातला बोर्ड वनिताची नजर वेधून घेत होता. प्रथम क्रमांकाचे बक्षीस होते पाच हजार रोख...!
वनिता हॉलमध्ये पोहोचली. अंगात तोच शाळेचा ड्रेस होता. तिने फ्रॉकच्या खिशातून पन्नासची एक नोट आणि बाकीची चिल्लर नाणी बाहेर काढली...समोरच नाव नोंदणी करणारा माणूस बसला होता. वनिताची नजर त्याच्याकडे गेल्यावर तिला मोठे नवल वाटले. तो माणूस तोच होता ज्याने तिच्या भांड्यात पन्नासची नोट टाकली होती...
वनिताने न राहवून त्याबद्दल त्या माणसाला विचारलेच...
"हो गं बाळा...तू चौकात असताना मधून मधून पाच ते सहा वेळा स्पर्धेच्या बोर्डजवळ येऊन गेलीस. तो बोर्ड तू सारखाच निरखून पाहत होतीस. मी ते सारे इथून पाहीले. तुला यात भाग घ्यायचाय हे मी ओळखले...पण तुझी पैशांची अडचण असावी असे वाटले म्हणून मी ते पैसे टाकले..."
स्पर्धा सुरु झाली. कागद, पेन्सील, कलर, पट्टी, रबर सारे काही तिथे स्पर्धकांना फी च्या शंभर रुपयांत पुरवले गेले. वनिताच्या वयाचेच बरेचसे स्पर्धक होते साधारण दहा ते बारा वर्षांचे..
एक तास पूर्ण झाला. स्पर्धा संपली. प्रत्येकाची चित्रे गोळा केली गेली. एक तासाने निकाल जाहीर होणार होता. प्रथम क्रमांकाच्या विजेत्याला नगरसेवकांकडून पाच हजाराचे बक्षीस दिले जाणार होते...सर्व स्पर्धकांच्या मनाची घालमेल सुरु होती. कोण विजेता ठरेल कुणाला काहीही अंदाज लावता येत नव्हता.
बक्षीस वितरणासाठी नगरसेवकांची गाडी आली. मागे दोन सुरक्षारक्षक होते. रांगेत शेवटी बसलेली वनिता हे सर्व भोळ्या नजरेने पाहत होती...बक्षीस वितरणाला सुरुवात झाली.
"तृतीय क्रमांक मिळाला आहे...." नगरसेवक असे म्हणताच सर्वांचे कान टवकारले गेले...
".....कुमार रोशन वानखेडे शाळा जॉन्सन इंग्लिश मिडीयम स्कूल याला...."
सर्वांनी टाळ्यांनी अभिनंदन केले.
नगरसेवक पुढे बोलू लागले....
"द्वितीय क्रमांकाची मानकरी ठरलेय.....कुमारी श्वेता सिंग, सुभेदार हायस्कूल...."
पुन्हा एकदा जोरदार टाळ्यांचा गजर झाला...
आता मात्र सर्वांचीच ऊत्सूकता ताणली गेली होती. नव्हे शिगेलाच पोहोचली होती !
हॉलमध्ये एकदम शांतता ! टाचणी पडली तरी आवाज ऐकू येईल इतकी...
आणि नगरसेवकांच्या तोंडून शब्द निघाले.....
"होय...तृतीय क्रमांक मिळवणाऱ्या मुलीचे नाव आहे वनिता जागीर नगरपालिका शाळा...$$$"
वनिता भारावल्यासारखी शेवटच्या रांगेतून ऊठली. पण रोज चौकात भिक मागणाऱ्या मुलीला पहिला नंबर मिळाला असल्याने टाळ्यांचा गजर होईना....सगळे सुन्न आणि स्तब्ध झाले होते.
..इतक्यात हॉलच्या दरवाज्या बाहेर कुणीतरी टाळ्या वाजवत आत आलं ! वनिताने कोण म्हणून बाहेर पाहीलं...तिचा बाप होता तो. पोरीला पाहायला सहज चौकात आला होता पण माईकवर पुकारलेले तिचे नाव ऐकताच तो हॉलकडे धावला होता. वनिता भारावून गेली. होती. दरवाजात जाऊन तिने बापाला स्टेजवर आणले. नगरसेवकांनी प्रशस्तीपत्रक आणि पाच हजार रोख बक्षिस तिच्या हातावर ठेवले...आणि अजून एक माणूस आनंदाने टाळ्या वाजवू लागला...
होय...तोच माणूस ज्याने पन्नास रुपये तिच्या भांड्यात टाकले होते...मग जेव्हा स्वत: नगरसेवकांनी टाळ्या वाजवायला सुरुवात केली तेव्हा मात्र सर्वांनीच टाळ्या वाजवल्या. एखादी गोष्ट लगेच पचनी पडत नाही याचे याची देही याची डोळा जिवंत उदाहरण होते ते !
नगरसेवक मात्र त्या पोरीचे कौतुक करताना थकत नव्हते. त्यांना तिचा अभिमान वाटत होता...त्यांनी लगेचच तिला दत्तक घेऊन तिच्या पुढील सर्व शिक्षणाचा सगळा खर्च करीत असल्याचे उपस्थितांसमोर जाहीर केले. दुसऱ्या दिवशी सर्व स्थानिक वर्तमानपत्रांत वनिता झळकली होती. मदतीचे हात पुढे आले. त्या माणसाच्या पन्नास रुपयांनी जणू कमाल केली होती.
राजकारणी फक्त आश्वासने देतात ही सर्वसामान्यांची समजूत पण आज ही मुलगी M.B.B.S च्या दुसऱ्या वर्षाला आहे हे पाहीले तर खात्री पटते की सगळी माणसे सारखी नसतात...माणसांमध्येही काही देवमाणसे असतातच...
आज तिचा बाप छोटेसे दुकान चालवतोय. पोरीची प्रगती पाहून बापही सुधारला होता.
काळ खडतर आयुष्याचेही सोने करु शकतो हेच खरे !
________________________________________
कथा लेखक- श्री. प्रविण निकम
छोटी वनिताला आज मात्र पायाला बसणाऱ्या चटक्यांची तमा नव्हती. तिला कसेही करुन दुपारपर्यंत दीडशे रुपये गोळा करायचे होते. आतापर्यंत शंभर जमले होते. अजून पन्नासाची गरज होती. त्या शहरातल्या नगरपालिका शाळेने शाळाबाह्य मुलांचा सर्वे केला त्यात त्यांना वनिताचा शोध लागला होता. मग वनिता दुपार सत्रांत शाळेत जायला लागली. शिक्षकांनी तिचं नाव वयानुरुप प्रवेश देत डायरेक्ट सहावीच्या इयत्तेत घातलं होतं. ती मराठी गणितात तशी बऱ्यापैकी होती पण पैशांचे मोजमाप तिला अचूक करता यायचे कारण चौकातल्या बस स्टँडजवळ उन्हातान्हात उभे राहून भिक मागून खाण्याची वेळ तिच्यावर आली होती. ती वयाने लहान असली तरी घरची जणू कर्ती मुलगी होती. तिची आई तिच्या लहानपणीच अपघातात वारली होती आणि बाप तर असूनही नसल्यासारखाच होता. दिवसभर भिक मागून मिळवलेल्या पैशाची दारु प्यायची आणि कुठेतरी काहीतरी खाऊन दिवस घालवायचा हा त्याचा दिनक्रम.
शेवटी कसाही असला तरी तो आपला बाप आहे ही जाणीव वनिताला होती. आज तिला दीडशे रुपये मिळवायचे होते कारण चाळीस रुपयांचे चार वडापाव आणि दहा रुपयांच्या तापाच्या गोळ्या तिला तिच्या बापासाठी न्यायच्या होत्या. उरलेले शंभर रुपये तिला चौकात बोर्ड लावलेल्या चित्रकला स्पर्धेत भाग घेण्यासाठी भरायचे होते. स्पर्धा उद्याच्याच दिवशी होणार होती.
वनिताला शाळेकडून एक शाळेचा ड्रेस मोफत भेटला होता. सारखा तोच धुवायचा आणि सुकवून घालायचा असा तिचा दिनक्रम चालू होता. शाळेत जायला लागल्यापासून ती स्वच्छ आणि साफसुधरी राहू लागली. पण तिचा बाप मात्र अजागळ होता. दारुमुळे त्याची हालत खराब झाली होती.
एक माणूस चालत वनिताजवळ आला. त्याने खिशातून काही काढून भांड्यात टाकले आणि तो निघून गेला. नाण्यांचा छनछन आवाज का झाला नाही म्हणून वनिताने खाली भांड्यात पाहीले आणि तिला आश्चर्य वाटले. तो माणूस चक्क पन्नास रुपये भांड्यात टाकून पुढे निघून गेला होता.
वनिताचा आनंद गगनात मावेनासा झाला. ती भांडं घेऊन पटकन उठली. सगळे पैसे थैलीत टाकले आणि ती औषधाच्या दुकानाकडे झपझप पावले टाकू लागली. रात्री बापाचं अंग तापलं होतं हे तिच्या लक्षात होतं.
"दादा तापाच्या गोल्या द्याल का ह्याच्या.." वनिता दहाची नोट सरकवत म्हणाली.
मेडीकलच्या मालकाने तिच्याकडे एक कटाक्ष टाकला आणि चार गोळ्या दिल्या. गोळ्या थैलीत टाकून वनिता आता वडापवच्या हातगाडीकडे निघाली..
"भाऊ गरम वडापाव दे की रं...बापाला पायजेल.."
गिऱ्हाईकांची गर्दी असल्याने वडापाववाल्याला बोलायला वेळ नव्हता. त्याने पेपराच्या कागदात चार वडे, चार पाव आणि दोन मिरच्या बांधून दिल्या.
आता मात्र जिंकल्याचा अविर्भाव तिच्या डोळ्यांत दिसत होता. ती घरी गेली. घर कसले कापडं बांधून बनवलेला छोटा तंबूच होता तो. बाप हातभट्टी पिऊन नशेत काहीबाही बरळत होता.
"बापा उठ रं..बघ खाऊन घे आनि ह्या गोल्या खा...बघ आंग थंडगार पडल."
तिच्या बापालाही वनिताची काळजी होती पण दारुपुढं त्याची मति गेली होती. चांगलं वाईटाची जाण हरपली होती. त्याला खुप वाटायचं की पोरीला मोठ्ठं कुणीतरी बनवायचं पण दारुने त्याला हतबल बनवलं होतं...
तो उठला. पेपराची पुडी सोडून त्यातल्या वडापावच्या दोन वाटण्या केल्या. पण वनिताने लगेचच आपल्यातला एक वडापाव बापाच्या पुढ्यात ठेवला.
"आगं खा की..."
"नको ...मी खाल्लंय रं मगाशीच...तुजं दोनानी काय व्हतंय बापा...तापात तू जरा खाशील तर दमनार नाहीस...होशील बरा लवकर...खा नि मग औषध खा..."
"वने तू जातेय न्हवं शालेला?"
"व्हय..."
एक वडापाव आणि दोन ग्लास पाणी पिऊन वनिताचं पोट फुल्ल भरलं. रस्सीवरचे शाळेचे कपडे तिने हाताने काढले. केसांना फणी लावली मग पायांच्या गाडीने निघाली शाळेला.
शाळा एक किलोमीटर अंतरावर होती. शाळेतील शिक्षक तिच्याशी खुप चांगले वागायचे मात्र इतर मुले तिला सहसा जवळ घ्यायची नाहीत. कारण होते फक्त एकच...ती चौकात भिक मागायची म्हणून ! पण करणार तरी काय....देव काहींना खुपच खडतर आयुष्य देतो. पण वनिता सारे काही तक्रार न करता सहन करायची...देवाने आयुष्य खडतर दिले असले तरी ते सहन करण्याची शक्ती आणि समज मात्र या छोट्याशा वयात तिला दिली होती.
संध्याकाळी पाच वाजता शाळा सुटली. वनिता संध्याकाळीही भिक मागूनच रात्रीच्या खाण्याची सोय करायची. कारण दारुमुळे बाप काम करत नव्हता आणि बालकामगारांना बंदी असल्याने वनिताला कुणी कामावरही ठेवत नव्हते...नाईलाजाने तिला तो मार्ग पत्करावा लागला होता. रात्री सुद्धा वडापाव खाऊनच ते छोट्याशा तंबूत झोपी गेले.
सकाळ झाली. आज रविवार होता. वनिताची ऊठून तयार होण्याची घाई चालली होती. तिने बापाच्या कपाळावर हात ठेऊन पाहीले. अंग गार होतं. मग तिने त्याला हलवलं...
"बापा ऊठ रं..."
"का गं..आज सुट्टी हाय न्हवं?"
"हो रं...माजं काम हाय यक...मी जातेय."
"बर्र जा.." बाप अर्ध्या झोपेच्या तंद्रीत बोलला.
चौकाच्या बाजूलाच असलेल्या हॉलमध्ये आज कुठल्यातरी संस्थेने चित्रकला स्पर्धा आयोजीत केली होती. त्याचा चौकातला बोर्ड वनिताची नजर वेधून घेत होता. प्रथम क्रमांकाचे बक्षीस होते पाच हजार रोख...!
वनिता हॉलमध्ये पोहोचली. अंगात तोच शाळेचा ड्रेस होता. तिने फ्रॉकच्या खिशातून पन्नासची एक नोट आणि बाकीची चिल्लर नाणी बाहेर काढली...समोरच नाव नोंदणी करणारा माणूस बसला होता. वनिताची नजर त्याच्याकडे गेल्यावर तिला मोठे नवल वाटले. तो माणूस तोच होता ज्याने तिच्या भांड्यात पन्नासची नोट टाकली होती...
वनिताने न राहवून त्याबद्दल त्या माणसाला विचारलेच...
"हो गं बाळा...तू चौकात असताना मधून मधून पाच ते सहा वेळा स्पर्धेच्या बोर्डजवळ येऊन गेलीस. तो बोर्ड तू सारखाच निरखून पाहत होतीस. मी ते सारे इथून पाहीले. तुला यात भाग घ्यायचाय हे मी ओळखले...पण तुझी पैशांची अडचण असावी असे वाटले म्हणून मी ते पैसे टाकले..."
स्पर्धा सुरु झाली. कागद, पेन्सील, कलर, पट्टी, रबर सारे काही तिथे स्पर्धकांना फी च्या शंभर रुपयांत पुरवले गेले. वनिताच्या वयाचेच बरेचसे स्पर्धक होते साधारण दहा ते बारा वर्षांचे..
एक तास पूर्ण झाला. स्पर्धा संपली. प्रत्येकाची चित्रे गोळा केली गेली. एक तासाने निकाल जाहीर होणार होता. प्रथम क्रमांकाच्या विजेत्याला नगरसेवकांकडून पाच हजाराचे बक्षीस दिले जाणार होते...सर्व स्पर्धकांच्या मनाची घालमेल सुरु होती. कोण विजेता ठरेल कुणाला काहीही अंदाज लावता येत नव्हता.
बक्षीस वितरणासाठी नगरसेवकांची गाडी आली. मागे दोन सुरक्षारक्षक होते. रांगेत शेवटी बसलेली वनिता हे सर्व भोळ्या नजरेने पाहत होती...बक्षीस वितरणाला सुरुवात झाली.
"तृतीय क्रमांक मिळाला आहे...." नगरसेवक असे म्हणताच सर्वांचे कान टवकारले गेले...
".....कुमार रोशन वानखेडे शाळा जॉन्सन इंग्लिश मिडीयम स्कूल याला...."
सर्वांनी टाळ्यांनी अभिनंदन केले.
नगरसेवक पुढे बोलू लागले....
"द्वितीय क्रमांकाची मानकरी ठरलेय.....कुमारी श्वेता सिंग, सुभेदार हायस्कूल...."
पुन्हा एकदा जोरदार टाळ्यांचा गजर झाला...
आता मात्र सर्वांचीच ऊत्सूकता ताणली गेली होती. नव्हे शिगेलाच पोहोचली होती !
हॉलमध्ये एकदम शांतता ! टाचणी पडली तरी आवाज ऐकू येईल इतकी...
आणि नगरसेवकांच्या तोंडून शब्द निघाले.....
"होय...तृतीय क्रमांक मिळवणाऱ्या मुलीचे नाव आहे वनिता जागीर नगरपालिका शाळा...$$$"
वनिता भारावल्यासारखी शेवटच्या रांगेतून ऊठली. पण रोज चौकात भिक मागणाऱ्या मुलीला पहिला नंबर मिळाला असल्याने टाळ्यांचा गजर होईना....सगळे सुन्न आणि स्तब्ध झाले होते.
..इतक्यात हॉलच्या दरवाज्या बाहेर कुणीतरी टाळ्या वाजवत आत आलं ! वनिताने कोण म्हणून बाहेर पाहीलं...तिचा बाप होता तो. पोरीला पाहायला सहज चौकात आला होता पण माईकवर पुकारलेले तिचे नाव ऐकताच तो हॉलकडे धावला होता. वनिता भारावून गेली. होती. दरवाजात जाऊन तिने बापाला स्टेजवर आणले. नगरसेवकांनी प्रशस्तीपत्रक आणि पाच हजार रोख बक्षिस तिच्या हातावर ठेवले...आणि अजून एक माणूस आनंदाने टाळ्या वाजवू लागला...
होय...तोच माणूस ज्याने पन्नास रुपये तिच्या भांड्यात टाकले होते...मग जेव्हा स्वत: नगरसेवकांनी टाळ्या वाजवायला सुरुवात केली तेव्हा मात्र सर्वांनीच टाळ्या वाजवल्या. एखादी गोष्ट लगेच पचनी पडत नाही याचे याची देही याची डोळा जिवंत उदाहरण होते ते !
नगरसेवक मात्र त्या पोरीचे कौतुक करताना थकत नव्हते. त्यांना तिचा अभिमान वाटत होता...त्यांनी लगेचच तिला दत्तक घेऊन तिच्या पुढील सर्व शिक्षणाचा सगळा खर्च करीत असल्याचे उपस्थितांसमोर जाहीर केले. दुसऱ्या दिवशी सर्व स्थानिक वर्तमानपत्रांत वनिता झळकली होती. मदतीचे हात पुढे आले. त्या माणसाच्या पन्नास रुपयांनी जणू कमाल केली होती.
राजकारणी फक्त आश्वासने देतात ही सर्वसामान्यांची समजूत पण आज ही मुलगी M.B.B.S च्या दुसऱ्या वर्षाला आहे हे पाहीले तर खात्री पटते की सगळी माणसे सारखी नसतात...माणसांमध्येही काही देवमाणसे असतातच...
आज तिचा बाप छोटेसे दुकान चालवतोय. पोरीची प्रगती पाहून बापही सुधारला होता.
काळ खडतर आयुष्याचेही सोने करु शकतो हेच खरे !
________________________________________
कथा लेखक- श्री. प्रविण निकम
